Züri Nieuwsbrief 1: juli & augustus 2004

Off I go! - 6 juli

Na 7 uur rijden eindelijk aangekomen... Na alle afscheidsplichtplegingen in België natuurlijk te laat vertrokken, daarenboven was de Autoroute des Ardennes enkel berijdbaar voor kar en paard, of voertuigen die niet boven de 70 km per uur uitkomen (een goede voorbereiding op die zondagsrijders in Zwitersland maar toch een beetje teveel van het goeie). Een ongeluk komt natuurlijk nooit alleen: stockender Verkehr in Strasbourg und Basel. Jedoch om 21u aangekomen en al direct vergast op een staaltje Zwitserse trendy cuisine. Chris heeft een tafeltje in 'La Salle' gereserveerd, een leuke ontvangst!

Eerste interview bij Accenture - 8 juli

8u woehaa - de Zwitsers zijn altijd vroeg uit de veren. Petra Fässler heeft van Accenture als allereerste de opdracht gekregen mijn Deutschkenntnisse te evalueren, alsook mijn Fähigkeit om mij in een mannenwereld te weren. De Accenture workforce telt slechts 10% vrouwen en daar moet volgens Petra dringend verandering in komen. Ze vertelt mij ook over de 'Women Initiatives', een mini clubje opgezet door de vrouwen binnen Accenture waar allerhande workshops gegeven worden. De conservatieve macho's uit Appenzeller hebben de dolle mina's in der Schweiz niet klein gekregen! Het interview verloopt goed, weer een stap dichter bij de verhoopte transfer.

Startschot van de appartementenestafette

Klinkt opwindender dan het is want het stramien is onveranderlijk: elke morgen om 8u op de website van Homegate kijken of er nieuwe aanwinsten zijn. Uptown woongelegenheid met neu reoviertem parkett, gemütlichem balkon, grosszügige slaapkamer ten over maar duur... duur!!! Ja ja als je hier niet tussen de rode lichtjes en de vuilbakken vol spuiten wil wonen, kan je beter een Zwitserse bank overvallen. Bovendien, waar bij ons eerder het principe geldt: first come first serve, is het hier eerder de bedoeling jezelf zo goed mogelijk voor te stellen, een aanmeldingsformulier in te vullen met vermelding van loon en dergelijke en te hopen dat jij de gelukkige bent. Helaas toont Zwitserland hier zijn lelijke kantje: als scheisse Ausländer is het vechten tegen de bierkaai als er Zwitserse gegadigden zijn. Meestal voelen we de bui al hangen tijdens de noodzakelijk chitchat met het verhuurkantoor, die meestal in 'Schwyzer-Dutsch' is. Enfin oefening baart kunst, en het lichtjes opschroeven van je loon doet ook al heel wat! Chris en ik lossen elkaar onvermoeibaar af bij het appartmenten bezichtigen; we moeten en zullen iets naar onze zin vinden! Van alle Galliërs waren de Belgen de dappersten - ze zullen het geweten hebben, de Helvetiërs!

De geneugten des levens - Dolce far niente

Half juli wordt het weer langzaam beter en kan ik de typische Züricher activiteiten aanvatten van de niet werkende Zwitserse vrouwen: Badi machen, Grillfeste organiseren of een beetje in de stad rondhangen.

Dankzij de appartementenqueeste heeft het tramnet geen geheimen meer voor mij en rij ik de hele stad door.

Zürich telt ook meerdere Badi's aan de Limmat of aan het meer, sommige zelfs exclusief afgeschermd voor vrouwen, waar je dan topless kan baden - hoewel het risiko op begluring door vieze mannetjes vanop de oever niet onbestaand is. Maar het moet gezegd: nog nooit zo'n propere stadsrivier gezien als de Limmat of zo'n helder binnenmeer als de Zürichsee. Op een handdoekje op het gras of het hout, met een ijsje of een boekje en af en toe een plonsje - er zijn ergere dingen. Zwetend een BBQ aan de praat krijgen bvb. Dat laat ik maar aan Chris over.

Met een gemiddelde van 1 BBQ per week, heeft die zichzelf tot ongekroonde king of the grill uitgeroepen. Wel opletten met burenlawaai natuurlijk want met een Zwitser naast je deur weet je nooit. Die deinzen er niet voor terug de politie op je af te sturen als een grassprietje zich verlegt in je pelouse. Met al die BBQ's, werkapero's enz. leggen we snel contacten. Chris heeft hier al een groot stuk van het pad geëffend en ik word hier eigenlijk heel vriendelijk ontvangen door zijn vrienden. Ik merk dat ze benieuwd zijn naar de Belgische kookkunst, want daar heeft Chris blijkbaar enkel nog maar over gestoeft zonder de daad bij het woord te voegen. Daar brengen we direct verandering in!

Soirée koréenne-australienne ten huize Tadek

BBQ in de Rötelstrasse

Grillfest bei der Esther

Grillparty bij Jürgen & Katharina

Post-moving BBQ bei Asma

Felix' flatje

In het weekend rijden we naar Kussnacht, naar de Vierwaldsettersee. Kussnacht klinkt ons enigszins bekend in de oren maar we weten niet juist waar de klepel hangt. Het waterdichte geheugen van Lydia zal later verheldering brengen: in Kussnacht is prinses Astrid de bergwand afgestoven. Het is een leuk tochtje: we kopen kersen onderweg, drinken ijsthee en bewonderen de chaletjes. Zwitserland zoals in de boekjes van Heidi!

Special report van de Belgische delegatie - 21 tot 26 juli

Op zondag bol ik naar Spa om nog een weekje een vervolmakingscursus Duits te volgen in het wereldbefaamde taalcentrum CERAN. Ondertussen komen mama Lydia, broer Jeff en schoonzus Kaat met hun kindjes (Joren en Anje) een kijkje nemen in de nieuwe heimat van Chris. Hieronder een verslag van hun belevenissen. Kaat en Joren kwamen met het vliegtuig; Lydia, Jeff en Anje met de auto.

Te land, ter zee en in de lucht (door Kaat Matthys)

Zürich, dat was voor Joren Reizen met de grote R. Zijn eerste keer in een vliegtuig!! En niet te vergeten: de roltrappen en loopbanen en paspoortcontroles (we hadden evengoed een foto van Osama op zijn identiteitskaart kunnen plakken, het zag er toch verdacht uit). Op de luchthaven van Zürich aangekomen, namen Kaat en Joren vlugvlug een trein, een tram en nog eventjes te voet om exact op hetzelfde moment voor Chris deur te staan als Moeke, papa en Anje, die met de auto waren achtergekomen. Anje hield minder van het reizen. Haar dolgedraaide maag bleek nog besmettelijk ook, en één voor één ging de familie Von den Bergen eraan ten onder (om gelukkig redelijk snel weer boven water te komen). Na vliegtuig, trein en tram (en een beetje auto) vond Joren het hoog tijd ook eens de boot te pakken op de prachtige Zuricher See. We misten de boot niet maar ... vergaten wel uit te stappen! Nu we toch goed op weg waren, leek het ons het moment om eens de echte bergen, leo-koeien, Heidi's en alpenhoorns te gaan bestuderen. Voor Anje was het allemaal eender: te land, ter zee of in de lucht: zij reed met de vliegende boot! (inheemse naam: luftseilbahn). De koeien met bellen waren dan wel mooi, ze konden toch niet concurreren met de tijgers, krokodillen, slangen en giftige kikkers. Niet op de berg wel in de prachtige zoo van Zurich. Een paar regenbuien later waren we zo(o) nat dat een duik in de waterkrachtcentrale niet meer echt hoefde. En net op tijd allemaal genezen (Lydia, de mater familias, bleek uit het beste hout gesneden: zij bleef de hele tijd fit) om de Reis terug huiswaarts aan te vangen.

Adé!
Kaat

Beklimming van de Säntis - 1 augustus

Terug in Zwitserland stort ik me verder op de appartmenten, weerom zonder het verhoopte succes. Een woning die ons echt iets zei, wordt weer voor onze neus weggekaapt. Om ons humeur op te krikken, besluiten we een frisse neus te halen in de bergen.

In het weekend gaan we op uitstap naar Säntis. Chris heeft een mooie toer uitgezocht, een beetje challenging kan geen kwaad denkt hij. We laden nog een bevriend Frans koppel op, die de hele hiking idee eigenlijk helemaal niet zien zitten en in de auto al in 't slaap vallen. We zullen vier uur moeten wandelen en 1 km moeten stijgen om de top van Säntis (2500 meter) te bereiken.

We vatten de tocht aan en worden nog net op tijd bijgestuurd door een wandelend tirolerhoedje als we goed op weg zijn om de berg langs de verkeerde kant op te klimmen. En geklommen hebben we! Altijd verder omhoog, na verloop van tijd leek een plat stuk zelfs een afdaling. Na twee uur bereiken we de eerste stop en lunchen we. We worden geconfronteerd met een tweede Zwitsers lelijkheidje: de ongelooflijke onbeleefdheid op het vlak van roken van de anders zo hoffelijke Zwitser. We hebben nog niet goed en wel in ons nuesslibrood gebeten of de buurvrouw steekt een sigaretje op. Gefronste wenkbrauwen als we vriendelijk verzoeken om het sigaretje nog eventjes te sparen, nog groter is de verbazing als de buurvrouw merkt dat zich naast haar een babylonische kakofonie van Duits, Frans en Engels afspeelt.

Na een aantal obligatoire foto's bij de Zwitserse vlag (voor het geval we niet helemaal boven geraken), rijgen we de rugzak weer aan en steken de eerste bergwand over. Daar wacht ons de eerste verrassing: sneeuw! Het is niet zo koud, de zon schijnt en toch liggen hier nog sneeuwvlakten. We zijn eigenlijk met stomheid geslagen en raken direct verwikkeld in een sneeuwbalgevecht (ondergetekende houdt zich wijselijk op de achtergrond want heeft al in de mot dat het laatste stukje van de tocht naar alpinisme ruikt en niet te doen is met natte schoenen).

Inderdaad deel 3 van de wandeling heeft meer weg van een via ferrata zonder levenslijn. De wind scheert rond de bergkam maar er is maar 1 weg en in de verte lonkt de top. Eigenlijk ben ik de enige met hoogtevrees en naar terug beneden is helemaal geen optie. Ik omklem de reling zo goed als mogelijk, sta duizend angsten uit maar kom toch boven... Pas dan durf ik links en rechts kijken, en het zicht is werkelijk adembenemend. Bovenop de top is een weerstation gebouwd en vanop alle terrassen kan je 6 landen zien!

Duitse drill en Oostenrijks onderonsje - 6 augustus

Maandagnamiddag doe ik nog een laatste uitstapje aan het meer, maar dinsdag gaat de knip erop. Vrijdag heb ik een tweede en beslissende afspraak ivm mijn transfer en die wil ik niet aan het toeval overlaten. Het doel van het gesprek, nl. onderzoek naar mijn gevorderde vakkennis in het Duits (lees Duits underwriting en levensverzekeringenjargon) is nogal angstaanjagend, dus besluit ik een aantal lexiconnen te bestuderen en een paar PPT'jes van Duitse trefwoorden te voorzien. Ik probeer, zoals een echte Accenturien gehoort, ook al wat aan netwerking te doen op het kantoor van Accenture, maar door de vakantie is het kantoor nogal leeg. Vrijdagmiddag ga ik, om mijn gedachten eens helemaal te verzetten, naar een lunchpresentatie over de Zwitserse bankwereld in 2010. Zeer interessant: bijna alle Zwitserse banken verwachten dat het bankgeheim geen lang leven meer beschoren is. Snel hierheen dus voor het te laat is! Informatie van jullie correspondent heet van de naald! Alsjeblieft! Ik ontmoet nog een 'faux Belge' (een Belg die al heel zijn leven in Zwitserland woont en zijn nationaliteit enkel trots als epitethon meedraagt), wiens vader blijkbaar zeer nauw met Chris samenwerkt. Jaja de wereld is klein. Het feit dat Chris bij IBM werkt, wordt hier trouwens op veel hilariteit onthaald: IBM wordt algemeen als een belangrijke concurrent beschouwd. Chris ziet reeds lucratieve mogelijkheden voor bedrijfspionnage.

Vrijdagnamiddag is het dan zover: laatste interview. Mijn voorbereiding was niet voor niets want mijn ondervrager getuigt van Deutsche Grundligkeit: hij heeft heel mijn CV doorgenomen en stelt allerlei vragen over details die ik eerder ter opsmuk op mijn CV vermeld heb. Tussendoor probeer ik wat vaktermen in zijn maag te spietsen, en daar heeft hij niet van terug. Af en toe murmelt hij vanalles dat ik zelfs niet als Schwyzer Dutsch kan identificeren. Achteraf blijkt dat hij één of ander Oostenrijks dialect spreekt.

Aber: hij geeft na het gesprek zeer positieve feedback en de beer is eindelijk geschoten. De FSI lead roept mij daarna bij zich en heet mij welkom 'on Board'. I'm in! Joepie!!! De feestelijkheden zullen echter maar van korte duur zijn, want maandag teken ik het contract en dinsdag word ik al verwacht om een paar dagen te werken, zodat ik begin september nog even vrij kan nemen. Maar aan werken denk ik voorlopig nog even niet want de verkleedpartij van het jaar staat voor de deur: de Streetparade!!!

Visit of Emi - 7 tot 9 augustus

Emiliano, onze vriend uit Rome, kon geen beter weekend uitkiezen om ons te bezoeken: op zaterdag wordt Zürich het toneel van de Streetparade, voor leken een bijzonder 'gaga' bedoening. Zondag is het schitterend weer om de bergen in te trekken en maandag heb ik nog even tijd om hem de stad te laten zien. Ondanks zijn helse werkritme (Emi werkt bij Accenture in Rome) heeft hij nog even tijd genomen om om zijn 'impressies' neer te schrijven op één weekend. Waarvoor Dank!

Streetparade (covered by our special guest from Italy: Emi di Giamatteo) - 7 augustus

The weirdest party all over the world: the 'Street Parade' in Zurich!! 1 million of boys and girls wearing all the kinkiest clothes: an explosion of colours, fashions and sounds ....people with the body painted (someone naked too... :-) ), techno and dance music as background. In a nutshell, a sort of Rio de Janeiro Carnival alongside the Zurich lake. But Zurich is not only partying.....the surroundings are wonderful: marvellous mountains, romantic lakes.....relaxing walks and good barbeque too!

I had a nice time with Chris, Ineke and their friends. A glance at the other face of Switzerland.....Many thanks to Chris & Ineke for their hospitality and kindness

From Rome
Ciao,Emi

Flumserberg - 8 augustus

Onze Italiaanse gast wordt niet gespaard: op één weekend tijd zal hij alle geneugten van Zürich leren kennen. Nog niet goed bekomen van de Street Parade vergasten we hem op een gezonde bergwandeling: van Obertertzen naar Seebenbach: 1 km stijgen in een kleine drie uur, met zicht op de Walensee. Hier wordt in de winter ook echt geskied. Of het hele zaakje wel zo gezond is, vragen we ons af als Emi de ene zakdoek na de andere bevochtigt met sportief nat, en er bij momenten haast de brui aangeeft. Maar ook hij is een echte Accenturien en ziet in deze fikse wandeling een challenging but reachable target. Gelukkig dat er veel natuurschoon is rond Flumserberg, zodat regelmatig uitblazen een echte must is. Na een goeie drie uur kunnen we ons neervlijen aan een meertje en onze lunch nuttigen. In de verte klinkt al gedonder, dus sprinten we een dik uur later terug naar beneden, met onze gevulde magen kan de zwaartekracht haar werk doen en zijn we in een mum van tijd beneden. 's Avonds eten we bij de Italiaan. Emi beklaagt zich over de pesto op zijn pizza Calzone, die volgens hem naar Italiaanse traditie totaal belachelijk is, maar het schijnt hem toch te smaken.

Nieuwbakken consultant werkt 1 dag onbezoligd als City guide - 9 augustus

's Morgens wordt het contract getekend en dus is er in de namiddag nog tijd voor een uitgebreide stadswandeling. Vanuit de zeer interessante botanische tuin bespieden we het mannenbad; daar valt buiten 2 man en 3 verdwaalde eenden niet veel te zien, Begrijpelijk, het zijn de mannen die hier de centjes verdienen. In het vrouwenbad valt er qua monokini meer te beleven, maar om daar iets van te zien, moet je je voor jan en alleman als voyeur aan de rand van de Limmat opstellen. Dat is zelfs onze Italiaan te veel. We doen het heel relax aan en gaan van het Lindenhof met de Polybahn naar de universiteit en de Andorra bar, waar we respectievelijk een koffie en een Belgische duivelse consumptie nuttigen. Daarna doen we inkopen voor de BBQ van vanavond aan het meer, en ga ik nog snel een appartment bekijken. In de vooravond hangen we de yuppie uit op het terras van de Acqua - met zicht op het meer - en daarna gaan we BBQ'en aan het meer. Om 23u zetten we Emi op de trein en begin ik mij psychologisch voor te bereiden op mijn eerste werkdag...

Nieuwbakken consultant beleeft bloed, zweet en tranen in eerste werkweek - 10 tot 13 augustus

Geen betere omschrijving voor mijn eerste werkdagen. Om in september al een aantal verlofdagen te hebben, heeft Accenture het fabuleuze plan dat ik al een aantal vakantiedagen in augustus kan omruilen voor een aantal werkdagen. En gezwoegd heb ik: mijn Duits waarmee ik de vorige week de voltallige Accenture workforce verbaasd had, kent een lichte terugval. We werken aan een projectofferte, wat sowieso al redelijk ongestructureerd gebeurt en met de nodige stress gepaard gaat, en ik krijg een dubbele portie te verwerken: tegelijkertijd nadenken over wat je wilt zeggen en hoe je dat gaat zeggen, dat is in een vreemde taal een moeilijke combinatie. Erg frustrerend als je je woordje wil placeren en de stressgrapjes van je collega's wil verstaan...

Maar deze eerste test ben ik zonder al te veel kleerscheuren doorgekomen, ik ben gewapend voor de volgende keer! (en ik had goede vooruitzichten: weekend in Belgie: Marktrock!!!)

Appartement deadline nadert...

Terug in Zürich na het weekend in Belgie, profiteren we ervan om nog een graantje van het theaterspektakel mee te pikken. We gaan naar een optreden van 'Les ballets C. de la B.', experimenteel én goed. Daarna begint de stress voelbaar te stijgen want het moment waarop we echt een woning gevonden moeten hebben, nadert met rasse schreden. Dit weekend vertrekken we naar Frankrijk voor een week en daarna begin ik te werken en is er geen tijd meer voor appartementsbezoekjes.We hebben ons nog maar eens voor een woning aangemeld in Hottingen, iets boven Seefeld, de uptown buurt in het centrum van Zürich. Het appartement is gelegen op de derde verdieping van een gezellige altwohnung en eigenlijk echt wat we zoeken: een beetje authentiek en met een leuke binnenkoer, de andere huurders zien er sympathiek uit, en er is een parkje achterin. Oefening baart kunst want bij elke aanmelding geraken we een stapje dichter bij ons doel. Voor deze woning zijn we in de laatste ronde: er zijn nog 3 kandidaten over en we mogen op audiëntie bij de huiseigenaar. Philippo Leutenegger blijkt een nationaal politicus te zijn uit het parlement (niet dat wij daar iets van kennen maar klinkt wel impressionant). Hij woont ook in het huizenblok en we worden ontvangen in wat hij zijn 'Stube' noemt, de ambtswoning van Verhofstadt is er niks tegen. Hij is erg sympathiek en na het gesprek hebben Chris en ik het gevoel dat het deze keer wel eens raak zou kunnen zijn. Met kriebels in de buik rijden we naar Frankrijk voor een laatste weekje vakantie.

Une semaine à Uchaux ~ Vivre comme Dieu en France - 21 tot 28 augustus

In Uchaux vervoegen we het reeds aanwezige clubje familie en andere vakantiegangers. Een mix van eten, drinken, zwemmen, filosofische en andere discussies onder een stralende zon en in goed gezelschap: relax! De mistral en de stress van de installatie à la française van de door Monique gekochte electrische zonnetent nemen we er graag bij. En dan volgt maandag het verlossende bericht: Herr Leutenegger heeft ons, Belgische Ausländertjes, verkozen tot zijn nieuwe huurders! Al onze efforts worden dan toch beloond. We spelen nog een paar dagen verder God in Frankrijk want het vooruitzicht van de verhuis begin september, doet al paniek rijzen: wat gaan we in godsnaam in dat appartement zetten? Meubelen en huisgerief: dat worden nog zware aankopen.