Züri Nieuwsbrief 2: september & oktober 2004

De verhuis - 29 augustus

Het grote Moment is aangebroken! De overhandiging van de sleutel tot onze nieuwe thuis drie hoog. Om klokslag 12u sta ik aan de glazen toegangspoort te wachten op de vrouw van het verhuurkantoor. Als ze er een kwartier later nog niet is, begin ik nattigheid te voelen, want dit is niet naar Zwitserse gewoonte. Nog een kwartier later - de onheilsbeelden van Zwitserse huurders die vooralsnog onze plaats hebben ingenomen, spoken al door mijn hoofd - bel ik haar op om te horen dat ik twee uur te vroeg ben en dat de afspraak pas om 14 u is. Maar om mij snel uit mijn lijden te verlossen, is de vrouw zo vriendelijk direct te komen.

Een half uur later staan we dan eindelijk in het appartement. Het telt meer inbouwkasten dan stopcontacten, alle kamers staan in onderlinge verbinding met 20 deuren en door de geur van de verf word ik haast vergast, maar de parket is vers opgemaakt en door de echo waan ik mij in de Alpen.  Na alle administratieve geplogenheden en de begeleide afdaling naar het waskot/kelder-bunker (in Zwitserland heeft elke huis/appartement een bunker voor het geval WO III uitbreekt, het schijnt zelfs dat sommige bergen in de Alpen uitgehold zijn en als munitieopslagplaatsen gebruikt worden) heb ik eindelijk tijd om het geheel om mijn eentje te aanschouwen.  Voor gerichte feng shui toepassingen biedt dit stulpje niet veel mogelijkheden maar ik voel me er direct thuis. Veel tijd om het zicht op de bergen en op het parkje te genieten is er niet, want in de Rötelstrasse wachten een hoop eigendommen op hun verhuis.

Ik begin met de eerste kleinere zaken met de auto te verhuizen: kleding, tafeltjes, boekjes, schoenen; de grote volksverhuizing is voor vanavond gepland. Daartoe heeft Chris een Mercedes Transport gehuurd (jaja, zelfs verhuizen doen we in stijl). Dan blijkt dat alle mensen die we bijeengetrommeld hebben, allemaal tegelijk forfait moeten geven. Gelukkig is daar Felix, de rots in de branding, in het buitenland moet men op zijn eigen landgenoten terugvallen! Tot onze verbazing ziet Felix deze nachtelijke uitdaging (het is ondertussen al 21u) wel zitten. Het lijkt alsof hij vijf blikken spinazie achter de kiezen heeft want samen met Chris begint hij energiek alle meubels naar de derde verdieping te sleuren.

Terwijl Popeye en Brutus nog eens terugrijden naar de Rötelstrasse voor de laatste grote inspanning, zet Olijfje alvast de champagne koel. Om middernacht is de klus eindelijk geklaard, een voor de Zwitser onmenselijk uur voor eender welke activiteit, hopelijk hebben we niet teveel medehuurders uit hun slaap gehouden. Toen Chris net iets te enthousiast het laatste stuk - een spiegel - naar beneden liet donderen, zal toch menig bewoner zich verontrust in zijn bed omgedraaid hebben (breekt WO III dan toch uit?)

Inburgering

De volgende dag rommel ik nog wat verder op en maak kennis met de onder-, boven- en zijburen. Het gebouw blijkt bevolkt door jonge gezinnen. Rond 8u30 vertrekt het regiment kleine Heidi'tjes en Petertjes naar school en 3 uur later staan ze er terug. Zwitserse kleuters gaan maar een paar uur per dag naar school, en de 6- tot 12-jarigen hebben in de loop van de dag meerdere springuren. Leuk voor de kinderen maar bijzonder onhandig voor de ouders. Tageschule (waar kinderen een hele dag kunnen blijven) zijn op 1 hand te tellen en privé-opvang is een dure zaak. Over het algemeen blijven de Zwitserse mama's dan ook aan de haard, figuurlijk dan want je komt ze overal in de stad tegen met hun buggies.

Bij ons in het gebouw hebben ze voor dit probleem een inventieve oplossing bedacht: elke namiddag is er een andere mama die op alle kinderen (een tiental ongeveer) let. In de zomer spelen ze meestal buiten, in de winter draait het systeem op een lager pitje en zitten ze meestal in 1 van de appartementen samen.  Handig voor de mama's (hoewel ik de indruk heb dat ze hun vrije tijd in de namiddag eerder aan 'geld spenderen' dan aan 'geld genereren', besteden; ze zien er allemaal even trendy uit.) "Een zeer onzwitsers allegaartje," vertrouwt de buurvrouw mij toe (die zelf ook behoorlijk wat glamourgehalte heeft) "es wird Dir hier gefallen." En ja, de eerste contacten vallen goed mee, tijdens het verhuizen zelf word ik meermaals door de kinderen aangesproken. Ze blijken vooral onder de indruk van mijn grijze autootje. Het gebeurt meer dan eens dat ik de driejarige peuter van de buren vanop het balkon op de derde verdieping in een verhitte discussie verwikkeld zie met een andere kleuter op het gelijkvloers. Hun Zwitsers-Duits koeterwaals gaat mijn petje te boven...

De rest van de week breng ik bij Accenture door waar ik netjes betaald word om aan het toetsenbord van mijn nieuwe computer te wennen en met Felix te gaan lunchen.  Vrijdagavond gaan we naar een feestje in Wintertur bij vrienden van Chris uit zijn eerste WG. Door een klein oponthoud in de Almodobar (volledig te wijten aan de slechte invloed van de Felix en Patje), komen we met een beetje vertraging aan maar de BBQ is gelukkig nog warm zodat we ons worstje en lamsboutje nog kunnen roosteren. Er zijn een heleboel vrienden van Chris uit zijn 'beginperiode in Zuerich' (nu al twee jaar geleden) dus is het een leuk weerzien (en veel verbazing als blijkt dat ik eindelijk ook in Zwitserland geraakt ben).

"Afscheid nemen" in België - 4 tot 12 september

Zaterdagochtend bollen we naar België, voor de laatste keer met mijn vertrouwde Golfje dat ik in Brussel zal moeten achterlaten. Daarnaast moet ik nog een aantal andere administratieve zaken afhandelen en Chris nog een aantal examens afleggen, daarom hebben we gepland een weekje te blijven. Maar eerst is er feest: het huwelijk van Sven en France. Doordat we eerst nog half Europa moeten doorkruisen, zijn we maar net op tijd voor het avondfeest dat al goed ingezet is. De lokatie  (Hortensiahoeve Brasschaat) is erg geschikt en het bruidspaar ziet er stralend uit.  Ondanks de (voor hen toch) al lange dag en de honderden handjes die ze al geschud hebben, kan France zich ergens in een zijkamer van haar achterhoofd nog ons cadeautje herinneren (Sven is al zeer tevreden dat hij onze naam nog weet ;-)).  Er zijn een aantal mensen die we al een tijdje niet meer gezien hebben ("Ah wonen jullie nu in Zwitserland, in Genève zeker, zeer interessant ..."), de papa van France geeft een steengoeie speech en het feest duurt tot in de vroege uurtjes (wat wij niet meer meemaken want rond drie uur zijn we uitgeteld)!

Dinsdag ga ik mijn laatste rommeltjes deponeren bij Accenture en moet ik ook mijn auto naar Zaventem terugbrengen. Dan ervaar ik voor het eerst sinds jaren wat het is om autoloos te zijn. Ik sta ergens in de Brusselse rand te wachten tot iemand mij naar het station kan brengen. Eenmaal op de trein, blijkt bij de controle dat ik een onvervalste zwartrijder ben aangezien ik uit de biljetautomaat enkel mijn betalingsbewijs genomen heb, en niet mijn ticket zelf. Ik zie er waarschijnlijk nogal troosteloos en zeer onschuldig uit want ik mag van de conducteur blijven zitten... De volgende dag ga ik mij uitschrijven in de gemeente Brasschaat. Ik verwacht mij aan een klein bedankje of toch tenminste attestje als bewijs van jarenlange trouw aan dit residentiële oord, maar niks: naampje invullen, paraafje zetten, stempeltje erop en finito: ik ben "administratief geschrapt", verkondigt de beamte. Ik heb geen auto meer en ben gemeenteloos, kan het nog erger? Ja: van de plicht tot belasting betalen ben ik nog niet ontheven: ik moet bij 'den BTW' nog een 'belastingsbrief speciale' gaan halen. Het fijne ervan heb ik nog niet begrepen maar ik moet het alleszins binnen de drie maanden terug inleveren.

Dat zijn zorgen voor later want op woensdag is er al het volgende feestje: mama's verjaardag. We gaan met z'n allen eten in de Mangerie: gegratineerde oesters, zalm met pestosaus en pannacotta met rode vruchten! Mjam mjam, tegen desserttijd bedenk ik dat ik de cadeau (waar ik als oudste en enige zuster altijd voor verantwoordelijk gesteld word) thuis vergeten ben. Doordat ik nog naar huis moet rijden, mis ik het dessert-vuurwerk (door onzen Ben geregeld) maar mama is toch erg blij met het cadeautje.

Op donderdag rijden we nog eens naar de Ikea, nachtmerrie alom, we kopen een aantal kleine frutsen voor onze uitzet. Dan moet ik mij voorbereiden op mijn afscheidsfeestje (minifeestje want doordat ik slechts in laatste instantie wat uitnodigingen verstuurd heb en er weinig keuze was qua data, is het gezelschap eerder beperkt). Ik plan een BBQ bij mij thuis, met de nodige logistieke problemen die gelukkig danzij onze goede contacten bij het OCMW van Brasschaat (reuze BBQ-stel), en mama’s batterij vriendinnen (tuinmeubelen) snel opgelost worden.

De weergoden hebben nogal last van wisselende stemmingen want het is heel de dag stralend weer, maar rond 18u bereikt ons vanuit Kapelle-op-den-Bos het verontrustende bericht dat het daar aan het gieten is. Nog net op tijd (dank u Erik) treden mama en Ben in actie om alles onder de carport te slepen. Na een stortbui van een uur, begint het weer te klaren en tegen dat iedereen aankomt, kunnen we de BBQ terug op het gazon plaatsen. Mama is er niet gerust in en ziet voor haar ogen het rieten dak al in de fik schieten.  De herinnering aan de ongelukkige gevolgen van een BBQ van mijn nonkel, nu al weer 15 jaar geleden, staan haar nog vers voor de geest. (En if not dan werd ze er sowieso aan herinnerd door Thomas die vroeger in diezelfde straat als mijn nonkel woonde, nietsvermoedend het betreffende verhaal aan mijn moeder vertelt...) Maar dat is buiten de kunsten van BBQ king Chris gerekend.  Het blijft heel de avond droog, het rieten dak blijft heel en al het vlees geraakt op. Feest(je) geslaagd!

Zondag gaan we naar Dralion, het nieuwste spektakel van Cirque du Soleil in Antwerpen. Eerst gaan we met de uitgebreide familie bij papa en Monique brunchen en daarna gaat het richting Zuid. In Dralion wordt veel met clowns en Chinees circus gewerkt, het is anders dan de vorige voorstellingen maar het is heel echt erg de moeite!

De laatste Septemberweken in Zürich: werken...

Maandag gaat het terug richting Zürich. Aangezien we nu beiden autoloos zijn, is Gregor zo vriendelijk een aantal dagen vakantie op te geven en ons naar Zwitserland te rijden. In zijn overvolle Megane - de helft van onze nieuwe aankopen uit Ikea moet spijtig genoeg in België wachten op de volgende verhuisslot - is er amper nog zitgelegenheid voor ons drieën. Ik zit letterlijk geprangd tussen computertas, keukentafel en (gelukkig) slaapkussen. Temidden van onze huisraad, de muziek, het gekwebbel van Chris en Gregor probeer ik nog het nodige te lezen over de proposal waar ik deze week aan zal moeten meehelpen. Zonder problemen bereiken we Zürich, als we met pot en pan de grens oversteken, worden we weer niet tegenhouden, voor de zoveelste keer geen vragen over waar het hele goedje  in de koffer heengaat. In Zürich drinken we eerst een glas op het terras van onze nieuwe woning, dan gaat het richting Pumpstation am See, tijd om Gregor voor te stellen aan de rest van het Belgenclubje en te genieten van de laatste dagen goed weer. 's Avonds gaan we eten in een typisch Zwitsers eethuis: Schnitzel, Rösti en Stange à volonté.

In de daarop volgende week kuiert Gregor nog wat rond in Zürich en gaat daarna terug huiswaarts. Chris en ik gaan werken. Voor mij valt het deze keer gelukkig beter mee dan de vorige keer. Mijn Duits is er blijkbaar op vooruit gegaan en de inhoud van het hele dokument dat we moeten maken is voor iedereen ook duidelijker.

Op vrijdag is er het groots aangekondigde Accenture Personeelsfeest: we mogen gaan gokken op de paardenrennen in Dielsdorf en daarna smakelijk eten. Het meest spectaculaire gedeelte van de avond missen we aangezien we nog tot 20 uur aan de proposal moeten werken: als mijn collega Dirk, zijn vriendin, Chris en ik Dielsdorf bereiken, zijn de paardjes al terug op stal. De hippodroom is helemaal donker waardoor het voor onze chauffeur een stresssituatie wordt om het oord überhaupt te vinden. Eerst probeert hij ons te dumpen in een sporthal, dan rijdt hij tot zijn grote opluchting tot wat volgens hem de renbaan moet zijn, maar wat in werkelijkheid een trainingscentrum voor honden is. Na veel gezwoeg hebben we het dan toch gevonden. Er is enkel een grote tent te zien en iedereen zit al aan tafel. Het eten is best  lekker: vleesspiesjes, aardappelen in de schil, groentesla en brood,  én lekkere wijn; maar het is toch niet de grote luxus die we verwacht hadden. De act van een verduitste Amerikaan, die als standup comedian ingehuurd is, is bijlange niet op de humor van de gemiddelde Accenture medewerker afgestemd maar de Amerikaan schijnt dit niet zo te merken.

Wanneer iemand in het publiek tegen de grond gaat en de eerstehulpverleners met brancard en reanimatietoestellen binnenstormen om wat later een epilepsie-aanval blijkt te zijn, te behandelen, ontgaat hem de ernst hiervan en houdt hij niet op de man (die ondertussen afgevoerd is) met voor hem hilarische, voor het publiek eerder pijnlijke grapjes te bestoken. Het geheel is dus geen succes, een aantal collega's vertellen mij dat er bij Accenture ook nog wel goede parties zijn (als ze door FSI en niet door Products georganiseerd worden...).

De rest van het weekend is voor mij sowieso geen echte giller want ik moet werken. Maandag moeten we de proposal inleveren en er is nog werk voor de boeg. Zondag om 19u ben ik klaar. Maandag en dinsdag mag ik vrijaf nemen voor de gepresteerde uren, en de rest van de week werk ik verder aan een andere proposal over een data migratie.

... en winkelen

We zijn ondertussen wel verhuisd maar daarmee is de zaak nog lang niet afgehandeld. Niet alleen de versiering maar ook een aantal cruciale meubeltjes en verlichting ontbreken nog. Chris, die met het vervagen van de zomer ook zijn BBQ King titel neergelegd heeft, ontpopt zich tot Handige Harry. Terwijl ik in het weekend moet werken, gaat hij in Frankrijk (voor de goeiekoop!) op prospectie. Zijn tripje levert enkel een paar spotjes op (die hij met succes monteert - de conciërge, zelf helaas van twee linkerhanden voorzien, is te zeerste onder de indruk).

De volgende zaterdag gaat dus op aan het zoeken van een canapé en slaapzetel (Vanuit België komen voortdurend niet mis te verstane aanvragen tot overnachting, dus moeten we onze accomodatie een beetje in orde maken). We rijden eerst naar Duitsland naar een winkel mij aangeraden door een Accenture collega. Ik had het eigenlijk kunnen weten: mijn collega's hebben duidelijk een dure smaak. Zou het kunnen dat zij voor hetzelfde werk al jaren meer verdienen dan ik? Es muss sein want Rolf Benz en dergelijke, dat is nog niet voor mij portemonnee. We keren van een kale reis terug en beslissen dan maar naar Interio te rijden, vergelijkbaar met Habitat. Daar vinden we wel iets naar onze zin. We bestellen een Ecksitzgruppe in woestijnzandkleur (wee diegene die daar als eerste wijn op smost - die mag zijn 'familiale' aanspreken) en een tahitizand grijze Bettsofa. 

In de eerstvolgende maand proberen we elke week een aantal klusjes te doen: wijnrek in elkaar knutselen (kost mij haast een werkdag aan uren), tuinstoelen schilderen, spiegel ophangen, het kleine kamertje wat opsmukken. Een beetje wandversiering ontbreekt nog maar het ziet er al veel beter uit! Half oktober mogen we onze zetel gaan ophalen. Hem op de derde verdieping krijgen is geen pretje maar het resultaat mag er zijn. Geen reden om huisbezoeken van vrienden nog langer af te wijzen! Patje en Irene komen er ene drinken, Felix doet zijn best om ons bijna onder zijn gewicht bezwijkende wijnrekje van overtollig gewicht te bevrijden. Jürgen, Katharina en Sven komen als eerste hun achterste op onze zetel neervlijen.

Met een Zwitsers gevolg naar België en bezoek aan Doel - 1 oktober

Ondertussen keren we ook nog een keer naar België terug. Gelukkig is er dat weekend een Swiss Webspecial, wat ook enkele vrienden uit Zwitserland naar België lokt. Donderdagavond eten we thuis, waarbij onze Duitse gast Gero bijna bezwijkt onder de culinaire hoogstandjes van mama Lydia.

Zaterdag gaan we op bezoek in Doel, het langverwachte uitje ter ere van Chris zijn verjaardag. Tegen 13u verzamelen we met een 30-tal vrienden op de parking van de kerncentrale. Het complex doet, ondanks de ligging aan de Antwerpse haven zeer desolaat aan. Ouders, vrienden en vriendinnetjes uit vervlogen schooltijden zijn allemaal van de partij.  Het geheel begint met een spreekbeurt van een regelrechte kerncentrale-liefhebster. De vrouw is begeesterd door de kerncentrale, weet er alles van (ook op wetenschappelijk vlak) maar is ook een beetje defensief (de huidige negatieve houding van de Belg tegenover kernenergie indachtig). Voor het bezoek aan de site, wordt de groep in twee opgesplitst. Met het verdelen van helm en koptelefoon kan het feest pas goed beginnen.

De veiligheid op de site en het vermijden van ongewenste individuen wordt op meerdere manieren vezekerd, onder andere door verschillende sluizen die op basis van het gewicht werken. De schijnbare afwezigheid van veiligheidspersoneel leidt tot het sterke vermoeden dat ze ergens in het talrijk aanwezige groen op de site verstopt zitten. Als Chris met zijn blauwe identiteitskaart voor emigranten de onrust opwekt bij het personeel en nog eens apart gecontroleerd moet worden, is de hilariteit compleet. Als Jelle de hoogte van de koeltoren op de cm na juist weet in te schatten, is onze gids het noorden kwijt.

Maar het moet gezegd: de gidsen van beide groepen zijn zeer professioneel en voelen ze zich gelukkig niet teveel in hun terrein bedreigd ondanks onze onnozele grapjes en diepwetenschappelijke (geen grapje) vragen. Papa slaagt erin een vraag te stellen die nog nooit iemand gesteld heeft en waarop de gids ook geen antwoord heeft. Om het geheel nog een beetje spannend te maken, gaat Carla tegen de vloer. Laten de gevolgen van radioactiviteit zich al voelen of is het gewoon een beetje warm? Gelukkig wordt ons bij het einde van het bezoek een gratis drankje aangeboden. Het lijdt geen twijfel dat ze er in de kerncentrale van Doel alles aan doen om een goede en professionele indruk te maken. Later gaan we nog iets drinken in de molen van Doel, en dan is het uitstapje voorbij. Maar het was de moeite: een interessant studiereisje met een zeer hoog ontspanningsgehalte, zoals de schooluitstapjes van weleer.

's Avonds rijden we naar Brussel voor de jaarlijkse reünie van de Vlerick PUB 2001.  De bijeenkomst, georganiseerd door medestudentinnen van weleer Joke en Annekatrien, is al overdag van start gegaan en wij haken 's avonds aan. Er is een etentje gepland in de Ultieme Hallucinatie in Brussel, en bijna iedereen is aanwezig. De meesten heb ik al lang niet meer gezien maar iedereen schijnt goed op de hoogte te zijn van ons wel en wee in Zwitserland. Daar zit onze nieuwsbrief voor een groot stuk tussen! (dat moedigt al aan voor de volgende). Nieuwe verhalen en herinneringen aan oude fratsen, de tijd gaat snel, het is ondertussen al weer drie jaar geleden dat we afgestudeerd zijn! Het is echt leuk iedereen nog eens terug te zien. Na het eten gaat het hele gezelschap naar een boot op het kanaal. Een andere Franse vriend uit Zwitserland die zaterdag in België aangekomen is, vervoegt ons op de boot. We blijven niet zo lang, de kerncentrale heeft precies niet het gewenste effect op ons energiepeil... Nadat ik mijn missie om zoveel mogeljk mensen te overtuigen in Zürich op bezoek te komen, min of meer vervuld heb, keren we huiswaarts. 

Zondag gaan we nog langs papa en daarna in de Pasta eten, 's avonds vliegen we terug naar Zürich (met wederom een uur vertraging arghhh - Schweizerische Pünktlichkeit m'n oor!).

Oktober: feest met de eerste pree...

De eerste drie weken van oktober breng ik verder in de staffroom van Accenture door. Niet al te veel werk dus en ondertussen heb ik mijn eerste loon gestort gekregen, we kunnen ons dus weer wat amuseren. Tijd om trendy Zürich te verkennen (in de zomer was het wat te warm voor vertier binnenshuis). We gaan op café in de Purpur (waar we tussen alle yuppies die tegen 22u binnenstrompelen een beetje uit de toon vallen met onze casual outfit) en in Kaufleuten, dé nachtclub van Zürich (hoewel de laatste jaren een beetje vergane glorie nu eertijds frequente bezoekers als Tina Turner uitblijven), maar voor ons nog altijd cool genoeg. Je moet er een loungezetel reserveren, wat er bij ons meestal overschiet als we in het laat beslissen om daar te gaan "partycrashen". Een andere nieuwe vondst is de "0815". 0815 duidt in het Duits op iets wat banaal is, niets bijzonders. De bar is dat natuurlijk niet, sober ja, maar op een bepaalde manier ook weer redelijk trendy. 1 van de wanden is een etalagekast met wijnen, de zithoek is in de vorm van een grote cirkel. Alles ganz toll maar na een paar weken houden we er een yuppie indigestie aan over. Daarom gaan we maar eens naar de Reithallen, een brasserie à la Notre Dame in Leuven. Grote tafels in hout, een mens is al eens content met een eenvoudig interieur. Daarna gaan we naar de Werkstatt, het café aan de overkant, ook bevolkt door gewone mensen...

Begin oktober komt Soulwax naar Zürich, wijle daarheen natuurlijk! De Abart loopt aardig vol, de rook en het afschuwelijke voorprogramma moeten we erbij nemen. Twee uren en ettelijke pintjes later, als Soulwax zich eindelijk op het podium toont, worden we stante pede uit onze staande slaap gewekt: de beuk erin. De Dewaele Brothers uit Gent tonen zich van hun beste kant. Tussen de electronische muziek, het geroep en de rook door, slagen we erin duidelijk te maken dat ook in de zaal "mannen van Gent" aanwezig zijn (Douwe, Felix, Patje, en Chris en Ineke – die voor 1 keer hun thuishaven verloochenen). Na het optreden wachten we als echte groupies bij de tourbus maar de rising stars hebben nog een tweede optreden in Züri West. We krijgen ze dus niet te zien.

Mijn eerste arbeidsweken breng ik zoals gezegd op het kantoor in Zürich door. Op zich redelijk relax, ware het niet dat ik op zekere tijdstippen telefoon krijg van de beruchte Senior Manager D. O. om met hem verder te werken aan de IGS proposal. Ik voel mij natuurlijk vereerd (not) maar niet bepaald op mijn gemak, want mijnheer D.O. stelt hoge eisen.  Hij werkt dag en nacht en vindt alle anderen die dat niet doen 'Weichei' (vrije vertaling: watjes). Midden oktober krijg ik echter aangename berichten, die mij voorgoed van het Anti Weichei zullen verlossen: vanaf eind oktober kan ik op project naar Bern. De laatste weken van oktober ben ik dan ook druk bezig mij in het project in te werken. In november en december zal ik de voorbereidingen moeten treffen voor de testperiode die in januari van start gaat. Eventueel kan ik daarna in januari een testteam leiden. Ik krijg het al warm als ik eraan denk want in Bern wordt een op z'n minst gezegd speciaal dialect gesproken, dat min of meer als officiële taal geldt. Volgende keer meer over de belevenissen in Bern!

Ondertussen ga ik nog bij Aurélie op bezoek. Zij en Steve wonen sinds een klein jaar in Höngg, een buitenwijk van Zürich. Hoog tijd om daar een kijkje te nemen! Vanop straat word ik reeds de vers gebakken brownies gewaar! Leve Aurélie en haar koekjes! Het appartement is echt op z'n Aurélies ingericht: hier en daar lila accenten, de logeerkamer met gifgroene en citroengele motieven op de muur. In de woonkamer de nieuwste (levende) aanwinst: het konijn. Het is de vleesgeworden Speedy Gonzales: als hij door de woonkamer zoeft (de snelheidsstreepjes die hij achterlaat zijn niet enkel figuurlijk), draait hij de eerste twee seconden ter plaatse door voor hij werkelijk zijn start neemt. Bij voorkeur zit hij buiten op het terras, waarbij hij soms vergeet dat hij binnen ook nog een warme kooi heeft. Hij eet van de planten in plaats van zijn wortels en heeft zijn vast parcours door de living dat hij telkens opnieuw oefent. Ik heb een sterk vermoeden dat hij uit een voorbijreizend circus ontsnapt is want hij verenigt eigenschappen van verschillende dieren en heeft veel gevoel voor entertainment. We eten 's avonds couscous en Aurelie brengt me uitgebreid op de hoogte van de Feng shui mogelijkheden voor kleine ruimten. Misschien moet ik de indeling van ons appartement nog maar eens goed overdenken...

The Sunday Walk – discovering the neighbourhood – 24 oktober

Zaterdagavond: de langverwachte première van "Miss Marple und der angekündigte Tod", van het amateurtheatergezelschap van Esther. Vooruitziend als we zijn, schaffen we ons ter voorbereiding op deze Zwitsers-Duitse horror, de pocket in het Hoogduits aan. Op de heenweg, geef ik Chris en Felix een korte briefing over hoe het verhaaltje min of meer loopt, de ontknoping zelf heb ik nog niet gelezen. Felix toont zich dankzij zijn ervaring in de Zürcher Bankwereld de beste verstaander van het hele gebeuren. Gelukkig dat hij ons de clou kan uitleggen, want voor Chris en mij is dat Zwitsers nog altijd min of meer Chinees. Dat belooft voor maandag in Bern.

Na deze inheemse cultuuravond, is het zondag de hoogste tijd voor een hapje frisse lucht... Het is prachtig weer, van dit laatste straaltje zonneschijn moeten we genieten - en wij niet alleen, half Zürich blijkt op de been te zijn. We besluiten het parkje achter ons huis te verkennen. Al van bij de verhuis trok het onze aandacht maar we zijn er nooit echt geraakt. Ten onrechte: het is een prachtig stukje natuur, waar de rust enkel verstoord wordt door overmoedige joggers (bergop!). We blijven braaf op het paadje en komen zo bij de botanische tuin, een tweede voor ons onbekend stukje groen. Talrijke buurtbewoners (of zijn het buitenaardse kolonisten, dat zou de aanwezigheid van de ufo's (zie foto's) verklaren) zitten op het gras of op een stoeltje, genieten van hun rust, slapen of lezen een krantje (lees: bestuderen onopgemerkt het menselijk gedrag – verbaast ons niets dat ze Zwitserland uitgekozen hebben). De ufo's blijken subtropische plantentuinen te herbergen. Hoe komen ze erbij, midden in de stad!

We wandelen naar beneden tot aan het meer waar haast geen plekje meer vrij is, dan maar verder... Tweede verbazing van de dag: onder de bomen aan de rand van het water staan overal torentjes van op elkaar gestapelde (ronde) stenen. We zijn niet de enigen die hier met open mond naar kijken. De jongeman verantwoordelijk voor deze meesterwerkjes bouwt het één na het andere torentje en verdient hiermee zijn brood. Ook verder richting centrum pogen nog een aantal andere van de pot gerukte kunstenaars hun stunts te verkopen. Zo'n goede dag hebben ze in oktober waarschijnlijk nog niet vaak gehad. In de Badi Utoquai s een tentoonstelling van actuele kunst aan de gang. Het thema is ons niet helemaal duidelijk maar geslaagd is het in ieder geval, ook dankzij het mooie weer. We wandelen heel de Limat af, tot in kreis 4. Daar heb ik een restaurant gereserveerd om de "laatste avond in Zürich" te vieren, morgen is het immers uit de pret want dan vlieg ik naar Bern. In "Alpenrose" serveert men modern Zwitsers eten: wild, vis, aardappelen enz. Het is erg gezellig en een prima afsluiter voor een dag vol onverwachte ontdekkingen, de mooie kantjes van Zürich...

Rik et Monique s'amusent à Zürich – 29 oktober tot 2 november

Of hoe Zürich het hart van een marketeer veroverde – van onze senior reporter Rik

Zürich, waar denk je dan aan? Zwitserland, kaas, een vlag met wit en rood en een kruis, Alpenhose, gejodel, sneeuw en de Christelijke Mutualiteiten, waarmee we nu bijna veertig jaar terug naar Zwitserland op vakantie gingen. Zürich, nichts davon... Zürich , een keurige stad met een Bahnhofstrasse als een Fifth Avenue, waar topwinkels als Bulgary, Tiffany en Zegna zich verdringen om de beste ligging. Alleen spijtig van dat kleine kaartje in 4 talen, onderaan rechts in de etalage : "We accept all your husband’s credit cards".

Zürich... met zijn geruisloze en pünktliche tramverkeer op aparte bedding, even accuraat als de Japanse snelheidstrein.  Zürich... een glansrijk meer, stille mensen, uitstekende resto's... Het hoogtepunt van Zürich waren de man met zijn torens van ronde stenen aan de rand van het Meer, het uitzicht vanop de Grossmünstertoren (na een inspanning van 154 trappen - piepend voor sommigen), de rit zonder kaartjes op de trein naar de Ütliberg (prima uitzicht, spijtig van de wolk die er voorhing).

Zürich... met de Gourmet Factory en de Globuswinkel, te vergelijken met het ter ziele gegane Balducci in New York, het restaurant La Salle en vooral het Italiaanse hoogtepunt Ristorante Bindella (hoofdhuis van de Spaghetti Factory keten). Prima Museum voor Moderne Kunst ook met enkele wereldwerken van Miro, Klee, Warhol, Giacometti en ons Breugelke...

Zürich... vooral aangenaam gezelschap van ons Ineke en de Chris en de lekkernijen die we kochten bij Globus...hmmm.  Om maar niet te spreken van de 7 wijnboten, die met geopende flessen op ons lagen te wachten, de dag van onze aankomst....

Zürich, het gekreun van de credit card is pas voor binnen 2 weken...

(over Bern hebben we het niet, je spreekt toch ook niet over de reserven van tweede klasse als je Club Brugge hebt zien spelen...)